Mythologie

 

Chloé was in de Griekse mythologie de godin van de vruchtbaarheid. Wanneer de boeren in het voorjaar bij het zaaien van hun graan een glimp van haar schone verschijning opvingen, waren zij verzekerd van een goede oogst. In het najaar zou zij hen dan bovendien helpen bij het binnenhalen van hun overvloedige oogst.

Jarenlang leefde Chloé gelukkig samen met haar dochter Persephone op het mooie eiland Sicilië. Zij was een moderne en zelfstandige vrouw en Persephone was geboren uit haar vrije relatie met Zeus, die nog altijd zeer gesteld was op de wonderschone Chloé met haar lange blonde lokken. Als blijk van zijn liefde voor haar had hij haar een groot buitenhuis in het westen van het eeuwigdurende rijk geschonken. Het lag vlakbij een rivier, die door het groene landschap naar de altijd blauwe oceaan kronkelde. Niet ver van het huis leefde op een eilandje in de rivier de stam der Parisii, waarmee moeder en dochter altijd een zeer prettige tijd beleefden. Chloé schonk Zeus op haar beurt een buitenhuisje tegenover het hare, zodat hij hen altijd op zou kunnen zoeken. Wegens het verschil in stand kon Zeus namelijk onmogelijk bij hen logeren.

Op een dag, toen Zeus na een weekend op bezoek te zijn geweest weer vertrokken was naar de berg Olympus, speelde Persephone met haar Parisische vriendinnetjes in de met roze bloemen bezaaide weiden. Ze waren juist bloemenslingers voor elkaar aan ’t rijgen toen Hades in de buurt rondreed. In die tijd kwam hij vaak uit zijn onderaardse rijk om een koningin te zoeken. Hoewel hij niet lelijk was en schitterende sieraden beloofde, wilde geen enkele vrouw bij hem in de duisternis wonen. Toen Hades’ oog op Persephone viel, was hij meteen verkocht. Hij besefte echter dat ze nooit vrijwillig met hem mee zou gaan, dus besloot hij haar te ontvoeren. Sneller dan de wind reed hij met haar op zijn onsterfelijke paarden tot waar de aarde zich op zijn bevel opende en verdween in zijn jacht over de rivier de Styx.

Chloé was vanaf die dag ontroostbaar. Ze verzaakte haar plichten, waardoor alle oogsten mislukten en iedereen honger leed. De slinger met de roze bloemen, die Persephone vlak voor haar verdwijning had geregen, bewaarde ze als kostbare herinnering. Ze besloot, als bewijs van haar liefde voor haar dochter, voortaan alleen nog maar in het roze gekleed te gaan. Ten einde raad zocht ze tenslotte Zeus op, die zijn geliefde Chloé besloot te helpen. Ze mocht haar dochter uit de onderwereld halen als zij daar nog niets gegeten had. Chloé snelde naar Hades, doch juist op die dag had Persephone zes granaatappelpitjes gegeten. Ze was helemaal verzwakt van al haar verdriet en heimwee. Zeus besloot dat Persephone voor elk pitje dat ze gegeten had, één maand in de onderwereld bij Hades moest blijven. Voortaan waren moeder en dochter in het voorjaar en in de zomer weer verenigd; Chloé werkte hard, de zon scheen en alles groeide en bloeide uitstekend. In het najaar en in de winter was ze weer alleen en verzaakte haar plichten, diep bedroefd, zodat alles koud en dood was.

In het buitenhuis bij de Parisiërs kwam Chloé niet meer, de herinnering aan de ontvoering was ondragelijk voor haar. Om het kwaad van Hades te bezweren richtten de Parisii een groot monument ter harer ere op, dat naar de hemel wijst.